DIECEZJA WŁOCŁAWSKA -KURIA DIECEZJALNA WŁOCŁAWSKA

DIECEZJA WŁOCŁAWSKA -KURIA DIECEZJALNA WŁOCŁAWSKA


Grodziec: w rodzinnej miejscowości abp. Bronisława Dąbrowskiego świętowano stulecie jego urodzin
2017-06-11

W Grodźcu, w powiecie konińskim odbyły się dziś uroczystości związane ze stuleciem urodzin abp. Bronisława Dąbrowskiego, sekretarza generalnego Episkopatu w czasach komunizmu, bliskiego współpracownika kard. Stefana Wyszyńskiego oraz kard. Józefa Glempa. Mszy św. przewodniczył i homilię wygłosił sekretarz generalny Konferencji Episkopatu Polski bp Artur Miziński. Liturgię koncelebrował bp diecezji włocławskiej Wiesław Mering.

Msza św. sprawowana 11 czerwca w kościele parafialnym pw. św. Wojciecha Biskupa i Męczennika w Grodźcu – w miejscowości urodzenia abp. Bronisława Dąbrowskiego - wpisuje się w szereg z wydarzeń obchodzonego w tym roku 100-lecia jego urodzin.

W homilii wygłoszonej w Niedzielę Trójcy Przenajświętszej sekretarz generalny KEP bp Artur Miziński zwrócił uwagę, że tajemnica Trójcy Świętej tu na ziemi pozostanie dla nas tajemnicą. - Nie jesteśmy i nie będziemy w stanie jej tu do końca pojąć, ale jest też pewne, że na tyle, na ile Jej poznanie jest nam konieczne do właściwej relacji z Bogiem i do naszego zbawienia, już ją nam Bóg objawił – stwierdził biskup.

Hierarcha zwrócił uwagę, że sakramentem, który najbardziej pozwala doświadczyć istoty Boga w Trójcy Jedynego jest Eucharystia. - Do sprawowania tej Najświętszej Ofiary powołał Bóg abp. Bronisława Dąbrowskiego, którego 100. rocznicę urodzin w tym roku obchodzimy – przypomniał.

Bp Miziński zwrócił uwagę na szczególne momenty w życiorysie arcybiskupa. - Urodził się właśnie tutaj, w Grodźcu 2 listopada 1917 roku. Ojciec umarł gdy miał trzy lata, wychowywała go mama, z zawodu krawcowa, i tym samym miała największy wpływ na kształtowanie jego osobowości – powiedział. Wskazał, że matka Bronisława codziennie modliła się, aby jej syn został kapłanem. - Mimo że próbował różnych ścieżek w życiu – uczył się w szkole podoficerskiej oraz w gimnazjum nauczycielskim – nie mógł znaleźć drogi, która by mu odpowiadała – wskazał biskup. Dodał, że decyzję o kapłaństwie Bronisław Dąbrowski podjął dzięki spotkaniu szczególnego kapłana, ks. Franciszka Korszyńskiego.

- Jako młody kleryk poznał założyciela zgromadzenia św. ks. Alojzego Orione w Tortonie we Włoszech. Kiedy wyraził swoją gotowość do wyjazdu na misje do Afryki, ks. Orione miał powiedzieć: Twoja misja jest w Polsce. Wtedy, tuż przed wybuchem II wojny światowej, wrócił do Ojczyzny. Podczas Powstania Warszawskiego cudem uniknął śmierci, ale trafił do obozu koncentracyjnego w Bittinheim koło Dachau. Wyszedł z niego dopiero po zakończeniu wojny – przypomniał bp Miziński.

Hierarcha podkreślił, że, mimo rozlicznych obowiązków, abp Dąbrowski dbał o swoją relację z Bogiem i był prawdziwie Chrystusowym kapłanem. Był sekretarzem Biura Sekretariatu Konferencji Episkopatu Polski i dyrektorem Wydziału Spraw Zakonnych przy Sekretariacie Prymasa. W 1961 r. mianowany został biskupem pomocniczym archidiecezji warszawskiej, a osiem lat wybrany na sekretarza generalnego Konferencji Episkopatu Polski.

- W czasie stanu wojennego prowadził również ryzykowne rozmowy z władzami w sprawie uwolnienia aresztowanych członków Solidarności i organizował pomoc dla nich samych, ale także dla ich rodzin. Znajdował dobre słowo i czas dla każdego, kto zwrócił się do niego o pomoc – mówił biskup Artur Miziński.

Stwierdził, że abp Bronisław Dąbrowski w kapłaństwie zawsze kierowałem się pełnieniem woli Bożej.

- Życie abp. Bronisława Dąbrowskiego pokazuje, że kiedy człowiek otworzy się na Bożą łaskę, jest w stanie przetrwać największe trudności i pokonać ograniczenia ludzkiej natury – powiedział sekretarz generalny KEP. Przypomniał także, że my wszyscy powinniśmy, zaufać bezgranicznie Bogu i pozwolić Mu się poprowadzić przez życie.

Zdaniem bp. Mizińskiego, doskonała miłość Boża nieustannie wzywa nas do troski o naszą doskonałość. - Mamy uwielbiać Boga w Trójcy jedynego poprzez konkretne czyny, a więc poprzez miłość bliźniego, budowanie więzów z innymi i pielęgnowanie komunii osób w naszych rodzinach, w Kościele i w społeczeństwie. Budujmy więc rodziny i parafie, a tym samym kraj i świat, w którym odbija się miłość Trójjedynego Boga i dziękujmy Mu za łaski, którymi nieustannie nas obdarza – podsumował.

Nad obchodami związanymi ze 100-leciem urodzin abp. Dąbrowskiego czuwa Zgromadzenie Księży Orionistów, do którego należał. Oprócz całorocznych obchodów Orioniści zbierają również świadectwa i wspomnienia o śp. arcybiskupie. – Wszyscy Współbracia znający jakiekolwiek fakty, wydarzenia i świadectwa związane z Jego życiem, a które warto upamiętnić, proszeni są o poinformowanie mnie o nich – zachęca prowincjał ks. Krzysztof Baranowski FDP w liście skierowanym do współbraci. Przypomina w nim też, że abp Dąbrowski „wypełniając odpowiedzialne misje w kontaktach z Watykanem zawsze pamiętał o swojej konsekracji zakonnej, spotykając się ze swoim współbraćmi zakonnymi, a także wspierał swoją posługą wszystkie zgromadzenia zakonne w Polsce”.

Abp Bronisław Dąbrowski urodził się 2 listopada 1917 roku w Grodźcu (diecezja włocławska), a zmarł 25 grudnia 1997 roku w Warszawie. W tym roku przypada zatem również 20. rocznica jego śmierci.

***

 

Bronisław Wacław Dąbrowski uro­dził się 2 listopada 1917 r. w Grodźcu koło Konina (obecnie diec. włocławska). Wychowywany przez matkę (ojciec zginął podczas wojny z bolszewikami w roku 1920) z domu rodzinnego wyniósł wielkie nabożeń­stwo do Matki Bożej. Szkołę podstawową (1924-31) ukoń­czył w Grodźcu i Królikowie. W 1935 roku wstąpił do nowicjatu Zgroma­dzenia Księży Orionistów w Zduńskiej Woli, gdzie rozpoczął naukę w niż­szym seminarium duchownym, zakoń­czoną egzaminem matural­nym. W tym czasie był zaangażowany m.in. w Sodalicji Mariańskiej. Redagował także osobisty dziennik. Tuż przed wojną przełożeni wysłali go na studia do Tortony we Włoszech, gdzie osobiście poznał św. Alojzego Orione, założyciela zgromadzenia. Po wybuchu wojny, wrócił do Polski.

 

W latach 1939-43 był wychowawcą chłopców w oriońskim kolegium przy ul. Barskiej w Warszawie. Jednocześnie studiował teologię w tajnym seminarium (Clandestinum Seminarium) w Warszawie. 8 grud­nia 1943 roku złożył śluby wieczyste w Zgromadzeniu Orionistów w Zduń­skiej Woli.

W 1944 roku wraz z grupą innych kleryków został wywieziony do obozu koncen­tracyjnego w Bittinheim koło Dachau. Na wolność wyszedł po zakończeniu wojny. 10 czerwca 1945 roku otrzymał z rąk abp. Antoniego Szlagowskiego święce­nia kapłańskie. Pracował w pa­rafii we Włocławku, następnie zajął się zorganizowaniem w Izbicy Ku­jawskiej domu opieki dla sierot wojen­nych. Po powrocie do Warszawy kierował bursą dla chłopców.

15 maja 1950 roku został mianowany dyrektorem Biura Sekretariatu Konferencji Episkopatu Polski. Oprócz tego powie­rzono mu funkcję dyrektora Wydziału Spraw Zakonnych przy Sekretariacie Prymasa, otrzymał także upoważ­nienie do prowadzenia rozmów z wła­dzami państwowymi.

23 listopada 1961 roku pa­pież Jan XXIII mianował ks. Dąbrowskiego biskupem pomocniczym archidiecezji warszaw­skiej. Sakrę biskupią przyjął 25 marca 1962 roku z rąk kard. Stefana Wy­szyńskiego. Siedem lat później został wy­brany sekretarzem generalnym Konferencji Episkopatu Polski. Urząd ten pełnił do przejścia na eme­ryturę w 1993 roku. W 1982 roku pa­pież Jan Paweł II podniósł go do god­ności arcybiskupa.

W 1990 roku abp Bronisław Dąbrowski otrzymał tytuł doktora honoris causa Katolickiego Uniwersytetu Lu­belskiego. W ten sposób podkreślono zasługi Arcy­biskupa „dla obrony wolności Kościoła w trudnych czasach komunizmu oraz wkład, jaki włożył w rozwój nauki teo­logicznej w Polsce”. W 1993 roku otrzy­mał z rąk prezydenta RP Lecha Wałęsy Krzyż Komandorski z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski.

Zmarł 25 grudnia 1997 r. Został pocho­wany na warszawskich Powązkach, w grobie biskupów pomocniczych warszawskich.

 

Źródło: KAI

Zdjęcie: episkopat.pl


Zobacz inne aktualności z grupy AKTUALNOŚCI


Wszelkie prawa zastrzeżone © 2011  CMS   Odwiedzin: 12939755 -GOŚCI ONLINE: 27

projektowanie stron www